X
تبلیغات
شعر و ادبیات

به  مجنـــون گفت روزي ســـارباني          چرا بيــــهوده در صحـــــرا دواني ؟

اگربا لــيلي ات بودي ســــــر و كــار         من او را د يــد مش با ديگـــــري يار

سر و زلفش به دست ديــگران است         تو را بيهوده در صحرا  د وان است

ز حرف ساربان مجـــنون فغــان كرد         جوابـــش ايـن ربـــــاعي را بيان كرد

درخت بي ثــــمر هــر كس نشــــــاند         دواي درد مجـــــــــــنون را بــدانـــد

ميان عاشق و معشــوق رمزي است         چـــه دانـد آنــكه اشــــتر ميچـــراند؟

بگفتــــا ســاربان :هان اي بد اخــــتر         گنـــــاهي از محبــــّــت نــيست بد تر

تو را  ايــــــزد به تــوبه امر فرمــود         برو از عــــشق ليــــلا توبه كن زود

چوبشنيد اين سخن مجنون فغان كرد         دو دســـت خـويش را بر آسمان كرد

بگـفـــــتا : تــــوبه كردم تـــوبه اُ ولا         ز هر چــيــزي به غير از عشق ليـلا

 

 

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/27 و ساعت 22:56 |

      آنچه  از مشاعره خوانديد ، نمونه هائي  از ابياتي بود كه با حروف مختلف آغاز ميشد و در كنار هر بيت نيزبه اسم شاعر اشاره مي گرديد . درمشاعره ابتدا يك بيت  گفته ميشود و شركت كنندگان  بايد بيتي را  بخوانند كه كه آغاز آن با حرف پاياني بيت قبلي  باشد . مثلا بيت : 

  من ملك بودم وفردوس برين جايم بود     آدم آورد در اين دير خراب آبادم            

   كه با حرف "م"  به پايان رسيده است و كسي كه  بيت بعد را خواهد خواند بايد بيت را با حرف "م" آغاز كند مثلا بيت  :

مي گفت كه بعد از اين به خوابم بيني      پنداشت كه بعد از او مرا خوابي هست

  اين بيت با حرف "ت" تمام شده و خواننده بيت بعد شعرش را با حرف "ت"  شروع خواهد كرد  ابيات بالا به ترتيب از حافظ و دشت بياضي هست. براي تكميل بحث چند بيت به ترتيبي كه گفته شد  تقديم ميكنم.

  • دگر آن شب است آن شب كه ز پي سحر ندارد        من و باز آن دعــــاهـــا كه يكي اثــر ندارد       وحشي بافقي
  • دستي به دوش غــــــير نهـــاد از ســــــر وفا        ما را چو ديــد سســـــتي پا را بهــانه كرد       نواي هندي
  • در گفــــتن عــيب دگران بستـــــه زبـــان باش       با خوبي خـــود عـــيب نــمــاي دگران باش       نظامي
  • شـــــــادم كه وعـــده داد به فــرداي محشـــرم        كآنروز هيــــچ وعــده به فـــردا نميــــرسد       ضميري اصفهاني
  • دوشيـــــنه شكستــــــيم به يك توبه دو ثد جام       امروز به يك جام دو صــد توبـه شكســــتيم        فرصت شيرازي
  • مرا به هيـــــچ بدادي ، خــلاف شـــرط محــبّت       هنوز با همه عيـــــبت به جان و دل بخريدم       سعدي
  • ميـــــــان بـــاغ حـــرامـــست بي تـــو گرديدن        كه خار با تو مرا به ، كه بيتــــو گل چيدن       سعدي
  • ناصحم گفت كه جز غم چه هــــــنر دارد عشق       برو اي خواجه عاقل ، هنري بهتر از اين ؟       حافظ

 

به همين ترتيب حرف اول هر بيت ، با حرف پاياني بيت قبلي يكسان است .

 

 

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/27 و ساعت 22:54 |

يكدم ز رُختْ ،

 

        پرده برانداز كه مَهتاب

 

   از شرم تو در تيرگي شام نشيند  

                                                       بهادر يگانه

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/27 و ساعت 22:44 |

ي

ياد ايّــام جـــواني جــــگرم خون مي كرد      خوب شــد پير شـــدم كم كم و نسيــان آمد       ايرج ميرزا

يا به شمشــــير جفا در جگــرم چاك انداز      يا به رحمـــت نظري، بر من غمنــاك انداز       جامي

يارب آن نوگل خندان كه سپـردي به منش      مي سپـــــارم به تو از دست حسود چمنش       حافظ

يار بي پرده كـمــر بست به رســـوائي ما      ما تمــــاشــائي او ، خـــلــق تماشـــائي ما       فروغي بسطامي

يار دل بـُرد و پي بردن جـــان وعده نمود      شـــــادمانيـــم كه يك بـــار دگــر مــي آيــد       هلاكي همداني

يك امشــبي كه در آغوش شــاهد شـــكرم      گَرم چُـــو عــود بر آتش نهنـــد غم نخورم       سعدي

يك شبي گر از هوس بر بام آئي ناگــهان      با رخ همچون قمر ، شب را منوّر مي كني       صبحي اصفهاني

يك چشم بيش نيست مرا ، كاش صد هزار     بودي كه ديــــــدمي رخت از صد هزار چشم      علي شيرازي

يكدم آهســـته گذر در ســر زلفش  اي باد      كه ز هر پيـچ و خمش دل ، سَـر دل مي آيد       وصّاف قاجار

يكـــدم ز رخت پــرده برانداز كه مهتـــاب      از شــــرم تو در تيــــرگي شـــام نشينــــد       بهادر يگانه

يك دهـــــــــان خــواهـــم به پهنـــاي فلك      تا بــــگـــــويم وصــف آن رشــــك مــــلـك       مولوي

يك مستِ مي شوق درين مدرسه ها نيست      قــــربــان خــرابــــات ،  كه هشيـــار ندارد       قصاب كاشاني

يك نالــه مســـــتانه  ز جائي نشنـــــيديم      ويران شود اين شهــــر كه ميخـــــانه ندارد       كاظم قمي

يك ديـــدنم تـــلافي صــدسال  فرقت است      گر در غـــم فــراق تـو، مــــرگـــم امان دهد        ملا نازكي

يكـــدم نشــــدم فارغ ، از زلف پريشـانت      اي مونـــس جــان من ، دست من و دامــانت       صبحي اصفهاني

يوسف گمگشته بازآيد به كنعان غم مخور      كلبه احـزان شود روزي گلستـــان غم مخور      حافظ

يك صبــحدم به صحن گلســتان گذشته اي      شبـــــــنم هـنـــــوز بـر رخ گل آب  ميــزند       واقف خلخالي

يك لحظــه با تو بـودن وبا غيـــــر ديدنت      با صـــد هـــزار ســـال ، جــدائي برابـرست       محتشم كاشاني

يا بر مُــــراد ، بر سَـــر گردون نهيم پاي      يا مَـــــرد وار در سَـــرِ همّـت كنــيــــم سـر      احمد جلاير

 

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/27 و ساعت 22:41 |
    
+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/20 و ساعت 2:0 |

مرغ سحر

 

تصنيف زيبا و مشهور مرغ سحر  را بسيار شنـيده ايم . متقد مين با صداي قمرالملوك وزيري و متاخرين با صداي محمّـــد رضا شجــــريان . آهنگ اين تصـنيف توسط مرحوم مرتضي ني داوود بر روي شعر ملك الشعـراي بهارساخته شده و در مقام ماهور اجرا گرديده است

 مرغ سـحـــــر ناله ســــر كن      داغ مـــــــرا تـازه تــــــر كن

 زآه شــــــرر بار اين قفس را      بر شـــــكن و زير و زبر كن

 بلبل پر بسته ز كنج قفس درآ      نغــمه آزادي نوع بشر ســرا

 در نفـــــسي عـرصــــــه اين خــــــاك تـوده را      پر شرر كن

                             

                                 *   *   *

 ظلــــم ظــــــالم  ،  جور صيـّاد     آشـــــــيا نم داده بر بــــــاد

 اي خدا اي فــــــلك اي طبــيعت      شام تاريك  ما را سحر كن

 نو بهار است ، گل به بار است      ابر چشــــمم ژاله بار است

                 اين قفس چون دلم تنگ و تار است

 شعله فكن در دلم اي آه آتشين

                            دست طبيعت گل عمر مرا مچين  

 جانب عاشق نگهي تازه تر از اين ، بيشتركن

                             مرغ بيدل شرح هجران ، مختصركن

 

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/20 و ساعت 1:36 |
 

هـ

هــر كـــــه او ا رزان خــــرد ، ارزان دهـــــد        گوهـــــري ، طفـــــــلي بـه قـرصـي نـان دهـــد       مولوي

هر چنـــــد بي صداست چو آئيــنه آب عمــــر       ا ز رفتــــــنش به گــــوش من آواز مي رســــد       صائب

هان اي دل عبرت بين، از ديده نظركن هان !       ايـــوان مــــــدائن را ، آئيـــــنه عبــــــــرت دان       خاقاني

هر كه از پيش تو آمد ســــــــخن از قتلم گفت       بر سر كــــوي تو گويــــا سخــــن ديـگر نيست       محمود ميرزا

هزارچشم منتـــــظر نشــــــسته تا به كوي تو       عجب نباشـــــد اي صنـــم ، نظر به ما نميكني!       صبحي.ا

هر چــــــه به دل هـــــست ز پاك و پلـــــــــيد       در سخــــــــــــن آ يــــد اثــــــــــر آن پـــــديـــــد       جامي

هر كه در سيــــنه دلي داشت به دلـــداري داد       دل نفــــــرين شــده مـاست كه تـنهـــاست هنوز      ابوالحسن ورزي

هر آن عـــاقـــل كه با مجنــــــون نشـــــــــيند       نگـــــــــــويــــــد جـــــز حــديث روي ليــــــــلي       سعدي

هـــرگز به به چشـــــــم ترحـّــم  نظــــــر نكرد      خاك رهــش شــديم و بــر آن هــم گـــذر نـــكرد      اهلي  شيرازي

هر شب به اين امـــــــيد ، به كويت روانه ا م       كز روي بام خويش ، نگهي مختـــــــصر كني!       صبحي.ا

هر آنـــــگه كه مـــوي ســــــيه شــــد سپيــــد       بــــــه بـــــودن نـمـــــــاند فــــــراوان امـيـــــــد       فردوسي

هر آنچــــه بي تو بمـــاند ،زوال باد و فنـــــــا      هر آنكه جـــــــز تو بگويد ، بريـــــــده باد زبان       صبحي.ا

هــر بــــــــد كــه بــه خـــود نمــي پســـــــندي      با كــــــــس مــــــــــــكن اي بـــــــــــرادر مـــــن       سعدي

هر چــند كه كه از جور توام خون رود از دل      از در چـــو در آئي همـــــه بيـــــرون رود از دل       اهلي شيرازي

همه شب، خيـــــال رويت، بفريبدم به شوخي       تو هنـــــــــوز در خيالي و نظر نبـــــــسته باشم       صبحي.ا

هر گاه كه خواهـــي بتــــوان گـفت سخـــن را      وآنگـــــاه كــه گفـــــتي نتـــوان كـرد نهــــــانش       ابن يمين

هر جا فتـــــاده ســــايه ســروت به روي خاك      آنجـــــا هــــزار قمــــــــري ِِ دل آشيـــــان گرفت       عامل اصفهاني

هر آن كــــس آفــــــتاب دلبـــــــــــــرش هست      يقيـــــــــن دارم كه او شـــــــــــــــــامي نـــــدارد       صبحي.ا

هر كس براي خود ســـــر زلفي گرفتـــه است      زنجـــــير از آن كــم اســت كه ديـوانه  پُـر شـده       شاه عباس صفوي

هر هست از قامت  ناســــاز بي انـــدام ماست      ور تشـــــــريف تــو بر بــالاي كس كوتاه نيست       حافظ

"هر شب در اين امــــــيد كه فردا ببينــــمش"      باز آيد از كجـــــــا و چه گويد ز حال خويـــــش       صبحي.ا

هر گه حديـــثي از مـن ، آن دلنـــواز پرســــد      عمــدا كنــم تغـــافـــل ، شــــايد كـه بـاز پـرســـد       واقفي خراساني

هــــر گـــــه وفـــا كنــــي الـــمــم بيشـتر شود      فـــــريــــاد ازيــن محـــــبـّت محــــنت فــزاي تـو       شجاع كاشي

هـــــزار ســــال گــذشت از مصـــيبت مجـنون      هنــــوز مــردم صحــــرا نشـــين سيـــــه پوشـند       بابا فغاني

هزار عيب و دو صد نقص در وجود من است      تــو بـــا نــگـــاه محـبـّـــت مــرا تــمـــا شـــا كن       معيني كرمانشاهي

هفـــــتاد و دو سـال فـــكر كــردم شــب و روز     معلـــــومـم شــد كــه هيــــچ مـعــــــــلـوم نشــــد        امام فخر رازي

همـــــه تن داغ و ز غيــــــرت نتـــوانم پوشيد      بســــكه از داغ تـــو چــــاك اسـت به بر پيرهنم        مجمر  اصفهاني

هر چه كني بكن ، مكن، ترك من اي نگار من      هر چــــه بري ببر ، مبر سنـــــگدلي به كار من       شوريده شيرازي

هــــلا كه از من و جانــــانه گفتـــــــگو نكنيد       چو گم شــــدم من از اين خانه جســــــتجو نكنيد       صبحي.ا

هـمه جــــا به بيـــــوفــائي مثــــلند خوبرويان      تـو ميـــان خـوبـرويـــان مثــــــلي بـه بيـوفـــائي       هاتف اصفهاني

همه گويـــــند پــري باشـــد و مـن گـويم حور      بايــد از آينــــه پرســـــيد ، چــه صــورت دارد ؟       عبدالحق قمي

هنـــــر ز بي هنـــــري به ، اگر چـه مـرد هنر      خطـــر نـدارد و دارد هــــــزار گـــونـه خـطـــــــر       سوزني سمرقندي

هيـــچ از اين خوبان گندم گون نصيب ما نشد      ما سيـــــه بختـــــــان مـگر فـرزنـد آدم نيسـتيم ؟       ادهم تركان

هنوز كُشـــــته تيــغ تو ، خويشتــن را خواهم      كُشي  ز تيـــــــغ ستــــــــم گـــــر هــزار بار مرا        بيمار شيرازي

هر سر خاري بود گلگون در اين صحرا مگر      از سر هر خــــار، خون پاي مجنــــون مي چكد؟       خوشدل تهراني

همه شـــــهر درتحيـــــّر ز نگاه دلفــــــــريبت      عجـــــبم كه جز صبـــــــوري دل من هنــر ندارد       صبحي.ا

هيچ كس را ندهي غـــــــير من آزار و خوشم      كه ســـــــر و كــــار ، هميـن با من تنـهـــا داري       وقوعي نيشابوري

هر سنگ كه بر سيــــنه زدم نقش تو بگرفت      آن هم صنـــــمي   بهــــر پــرسـتــــيدن مـن شــد       طالب آملي

همـــه اوّل دعـــايم ز تو گفـــــتم و وصــــالت      دگر اين دعــــــــاي هر شب به خــــــدا اثر ندارد       صبحي.ا

هــر خَم و پيچي كه شد ع از تار زلف يار شد      دام شــد ، زنجيــر شــد ، تسبيح شد ، زنـّار شد       محمد داراشكوه

هـــزار فصـــل ِ گــُلِ آرزو رسيـــــــد و گذشت      هنــوز بـــر ســـر يك آرزو گـُـــــــــــــلي نـزديــم       موزون الملك

 

 

+ نوشته شده توسط محسن در سه شنبه 1385/04/20 و ساعت 1:33 |

همه شهر

 

 

      در تحيــــّر

 

 

           ز نگاه دلفريبت

 

عجبم كه جز صبوري دل من هنر ندارد

                                                                                                

                                                                                                         صبحي .ا

+ نوشته شده توسط محسن در جمعه 1385/04/16 و ساعت 18:38 |

وقت نماز ،

 

      پهلوي او جا گرفته ايم

 

     باشد گهِ ســــلام ، نگاهي به ما كند

                                                                            مقبول قمـــــــــــي

+ نوشته شده توسط محسن در جمعه 1385/04/16 و ساعت 18:37 |

شعر و موسيقي

 

قبلا نمونه هائي ازاشعاري كه در تصنيفهاي ايراني استفاده شده بود را تقديم كردم .  موسيقي اگر چه آرامبخش و دلنواز است اما به تنهايي نميتواند  همه نياز روحي انسان را به موسيقي بر طرف كند  و همانطوركه قبلا عرض كردم مكمل آن شعري است كه انتخاب ميشود . وقتي تصنيفي را گوش ميكنيم  و در كلمات شعر آن تامل ميكنيم ناخودآگاه  دل را با نغمه  همراه ميكنيم و گويا درچشمه اي زلال از كلمات غرق مي شويم . عموما  تصنيفهائي كه در انتخاب شعرآن دقت و توجـّه بيشتري شده ، مخاطبان بيشتري را جذب و جلب ميكند . تصنيف زيباي جواني ،كه با شعر مرحوم سالك ،توسط عليرضا افتخاري خوانده شده را تقديم ميكنم .

 

 پاي گل ، آلاله وش، از باغ كن رخ ارغواني  

 بلبل از شورش ببين، چون ميكند شيرين زباني

                 اي خوشا دوران شيرين جواني   ..... آن بهار زندگاني

                  گر نبودي از پي اش چون بوستان باد خزاني

         غنچه صفت ، آنچه به دست آن رخ گلگون

                          در لابلاي دل نهفتم قطره قطره خون    از ديده شد بيرون

شمعم، شب بر پا استاده      اشكم ، گاه غم بگشاده

آتش بر جانم افتاده       پروانه ، پيشم جان داده

به تار گيسويت، به طاق ابرويت،

             كه با رخت گل باشد خارم ، چشم خونبارم  ، بنگر كم كن آزارم

بيا نگار من ،رخت قرار من،

           به وصلت اي گل دلشادم ، دل  از كف دادم ، بشنو فرياد زارم

مي ام ايا ساقي ، در ســـــاغر كن        خمار دوشينم  ازسر در كن 

چو بلبل اي مطرب شوري سر كن        ترانه عشــــق گل از بر كن

         رغم دوران ، مي با ياران ، نوش از جام جم

                           شاد و خندان ،  سالك  عالم باشد يكدم       دم فرصت دان

+ نوشته شده توسط محسن در جمعه 1385/04/16 و ساعت 18:35 |

ن

نخســـــــتين باده كانــــــدر جام كــــــــردند       ز چشــــــم مــست ســــاقي وا م كــــــردند      فخرالدين عراقي

ناز كمتـــــر كن كه من اهـــــل تمنــّا نيستم       زنده با عشقم ، اسير سود و سودا نيـــستم      معيني كرمانشاهي

نازم به چشـــم يار كه از مستي اش شراب       مســــتيّ طبــــع خويـــش فراموش ميـــكند      ذوقي اصفهاني

ناشـــادي من چون سبب شــــــادي يار است       شــــادم كه دل من نفـــــسي شــــاد نباشــد      محمود قاجار

ناصحم گفت كه جز غم چه هنر دارد عــشق       گفتم اي خواجه عاقل ، هنري بهتر از اين؟      حافظ

نخل توئي ، رطب توئي، لعبــــت نوش لب  توئي         خواجـــه با ادب توئي، بنــده بي حيــــا منم      طاهره اصفهاني

نام رقــــــيب بر لب جانـــــــــان من گذشت       آگه نشد كــــــسي كه چه بر جان من گذشت      قبولي يزدي

نظر بر ســـــــــروِ  سيــــم اندام كـــــردند       به جنــــّت ســـــــدر و طـــوبــا آفــــــريدند      صبحي اصفهاني

نام ليـــــــلي به سر تربت مجـــنون مبـريد       بگــــذاريد كه ديـــــــوانه قـــراري گيـــــرد      غازي قلندر

نباشـــــــــد نـــــاز شــــــيرين بي خـريدار       اگر خســــرو نباشــــــد ، كوهــــــكن هست      هلالي يزدي

ندانم از تو چه باشد نصـــيب محـــــرومان       كه محـــرمان تو در آ رزوي يك نگــــــــهند      وصال شيرازي

ندانم از خدا بر گشته مژگانت چه ميخواهد       كه سر از سجده محـــراب ابرو بر نمي دارد       قاضي امين

نرمي ز حد مبــر كه چو دندان مـــارريخت       هر طفـــــــل ني ســـوار كند تازيــــانه ا ش      صائب

نه من حديث دلآرائــــيت به خـود گفـــــــتم       كه آنچـــــه هست هويدا چه حاجـتي به بيان      صبحي اصفهاني

نكوهـــــــش مكن چــــرخ نيــــــلوفري را       برون كن ز ســــرباد خيــــره ســــــــري را      ناصر خسرو

نگــار خواست كه آيد برو، جفــــا نگذاشت       بر آن شدم كه روم از درش ، وفـــا نگذاشت      آگاه قاجار

نگار من كه به مكتب نرفت و خــط ننوشت       به غمــــــزه مســـئله آموز صـــد مدرس شد       حافظ

نگاه كن كه نريزد ، دهي چو باده به دستم       فداي چشم تو ساقي، بهوش باش كه مســـتم       يغما جندقي

نمــــــــــا زم را بـــــــريـدم از خيــــــالت       تو اي زيبـــــا صنــــــــم ايمـــــــان نــداري       صبحي اصفهاني

نگاهي مي كنم از دور آن رخسـار نيكو را       نميخواهم  ز عشق خويشتن آگه كنــم او را       كمال

 

و

واعظان كين جلوه درمحراب و منبر ميكنند       چون به خلوت ميروند آن كار ديگر ميكنــند      حافظ

وه وه كه قيـــــامت است، اين قامت ِ راست       با سرو، نباشـــــدايـن لطــــافت كه توراست      سعدي

واي ار به جـــرم عـــــشق نريزند خون من      بخشــــــيدن گنــاه كم از انتـــقام نيــــــست      فسوني تبريزي

واي بر حالت صيــــدي كه دم بازپســـــــين       نگــهي از سر حسرت  سوي صــيــّــاد كند      تسليم سبزواري

واي از اين لعــل لب و سلســــله زلف نگار      وه از اين قــامت رعنـــائي و آن روي پري      صبحي اصفهاني

وعده وصـــــل  به فردا دهـــــي و ميــداني       هر كه امــــروز تو را ديد به فـــــردا نرسد      شاهد نيشابوري

وفا به وعـــــده نكــــرد از هــــزار يك آري       هــــــزار وعـــــ‌ده خوبــــان يكي وفا نـكند      محمود فرّخ

واعظ شهــــــر كه مردم مَلـَـكش ميخوا نـند       قول ما نيز همــــين است كه او آدم نيــست      حافظ

وفــا مجوي ز خوبان كه در شكـــستن عـهد      چو در شكستِ سـر زلف خود سبك دســـتند      سنجر كاشي

وفا نـــــــمودن و برگشـــــــتن و جفا كردن       طـــــــــريق ياري وآ يين دلربــا ئي نيست      شهريار

وصـــــــــــف رخ يـــــــــار ميــــــــــتوانم       با خـــــــــــامه شكـــــــفته شــــــد زبـــانم      صبحي اصفهاني

وفا و عهـــــد نكو باشــــــد ار بيــــــاموزي      وگر نه هر كه تو بيـــني ســـــتمگري داند      حافظ

وقت نمـــــاز ، پهـــــلوي او جا گرفتـــه ايم       باشــــــد گهِ ســـــــلام، نگــاهي به ما كند      مقبول قمي

وقت آن است كه دســتي به دعــا بگشـــايم       گـــره از كـار دل بي ســــر و پا بگشــــايم      نقي كمره اي

    

+ نوشته شده توسط محسن در جمعه 1385/04/16 و ساعت 18:33 |

چون پرند نيلگون برروي پوشد مرغزار

 

      پرنيان هفت رنگ اند ر سرآرد كوهســار

   

                   سبـــزه اندر سبزه بيني چون سپــهر اندر سپهر

                   خيمه اندر خيمه چون سيمين حصار اندر حصار

                                                                                                          

                                                                                                                       فرخي سيستاني

 

+ نوشته شده توسط محسن در پنجشنبه 1385/04/15 و ساعت 19:17 |

ل

لاف غم عــشقت سزد آن را كه شب هـــــجر       صد صــــــبح محـبّـت دمد از هرنفـــس او       قراري گيلاني

لاله در دشت نشاني است ز مجنون كه هنوز       داغهاي غم او بر دل صـــــحرا باقي است       شيخ گلشن

لاله ديـــــدم روي زيـــباي توام آمــــد به ياد       شعله ديدم ، سركشي هاي توام آمد به ياد       رهي معيري

لب ميگزم به تلــــخي و خواهم شـــكر ز لب       خجلت از اين بَرم كه دريغ از شـــكر كني        صبحي اصفهاني

لبـــالب است ز خــــون جــــــگر پيـــــاله ما       دم نخـــــست چنـــــين شد مگر حواله ما ؟       امير شاهي

لب پيـــــاله گـَزيدي ، سر از خمــار مپـــيچ       گلي ز شاخ شكستي، قدم ز خار مپــــــيچ        صائب

لب گشـــــائي به تبــــــسـّم چو كشم آه ، بلي      ز نســـــيم ســــحري باز كند غُنـــچه دهن       صفر بيك فردي

لعـــــبت زيــــبا ، ترش اگر كه ننـــــــــشيند       مدّعــــيانش طـــــــــمع برند به حــلــــــوا       قاآني

لـــــيلي ما هـــمه در عالم معــــني است يكي       در حقـــــيقت همه مجــــنون  بيابان هميم       قصاب كاشاني

 

م

ما از تـــــو به غــــــير تو نداريم تمنّـــــــــا       حلــــــوا به كسي ده كه محـــبـّت نچشـــيــــده       سعدي

ما اگر مكـــــتوب ننوشــــــتيم، عيب ما مكن        در ميان راز مشـــــــــتاقان ، قلم بيگانه است       فيضي دكني

ما بي نصـــــيب از تو و خـــلقــي به كام دل       آخر به غيــــر عشق تو ما را گنـــاه چيست ؟       هماي شيرازي

ما بدين در نه پي حشـــــمت و جاه آمـده ايم        از بد حـــــادثه اينـــــــجا به پنـــــــاه آمده ايم       حافظ

ما دگــــر كس نگرفتـــيم به جاي تو مقـــــيم       الله الله ، تو فــــــــراموش مـكن عهـــــد قديم       سعدي

مــــــــرا دل بر ســـــــر راهــــت نهـــــــادند       تـــــــــو را هــــــم بهر يغـــــمـــا آفـــــريدند       صبحي اصفهاني

ما را به مهــــــرباني صيـّـاد الفـــــــتي است       ورنه به نيـــــم ناله ، قفس ميــــتوان شكست       ملا دركي قمي

ما راز غـــــم خويش به بيـــــــــگانه نگفتيم       طغــــــيان غمت كرد عيــــــــــان راز نهان را       سـيـّد شيرازي

ما را شكســــــــتگي به نهايت رسيــده است        چندان شكستـــــه ايم كه نتوان دگر شــــكست       كاظما كاشاني

ما ز يـــــاران چشـــــــم ياري داشـــــــــــتيم       خود غلــــــــــــــط بود آنچه مي پنداشــــــتيم       حافظ

مكنم تو منع صبـــــحي كه چرا نظر گشــودي       چو نموده جلوه رويش، زچه ديده بسته باشم؟       ص اصفهاني

ما را ميــــان اهــل محـــــبّت كه ميشناخت ؟        گر عشــق تو ، به خـــــــلق ندادي نشـــان ما       طوقي تبريزي

مانـــــع شــــويد آنقـــــدر از رفتنــش كه من       آمـــــــــــاده گرفــــــــتن دامـــــان ا و شــوم       نوري اصفهاني

مانند گلـــــــبني كه به ويرانه گــّــل كــــــــند       آگه نشــــــد كسي ز خـــــزان و بهـــــــار ما      منعم شيرازي

مجـــــنون به باغ رفت ونـظـــر بر نهال كرد        ســـــروي بديد قـــامت ليلي خـــــــــــيال كرد      عبدي

محمل ليــــــلي از اين باديه چون برق گذشت        همچنـــان گردن آهو به تماشــــــــــاست بلند       صائب

مده به وعـــــــــده فريــــــبم اگر نمــــي آئي       كه محنتي بتر از درد  انتـــــــظار تو نيست        صبري اصفهاني

مرا بشــــــــارت فــــردوس ميــــــــدهد زاهد        مگر به غير سر كوي دوست جائي هست؟         شوكت شيرازي

مرا به علّــت بيــــــــگانگي از خويش مران        كه دوستـــــــان وفـــادار بهتر از خويشــند        سعدي

مرا به انتـــــــظار خود نـشاندي و نيــــامدي       ز چشمــــهاي منتــــظر چرا حـيا نميـكني ؟        صبحي اصفهاني

مرا خيــــــــــال تو هـر شب دهد اميد وصال       خوشــــا پيام وصـــــال تو بر زبان خــــــيال       معزّي  نيشابوري

مرا گويند بيـدردان كه دستي زن به دامانش       ا گر ميداشـــتم دستي، گريبــان پاره ميكردم         قلندر اصفهاني

مـُردم ز انتــــــــظار ونــــــگاهـي نميـــكني       آه از تغـــــــافل تو كه خــــون ميكـنـــــد دلم       شاني تكلّو

مرغ شكســــــــته بالم و صيّـــــاد بي وفــــا       ترســـــم به اين بهــــانه ز دامم رهــــــا كند        طبيب اصفهاني

معلّـــمت همـه شـــوخي و دلبـــــري آموخت       جــــفا و ناز و عـــتاب و ستمــــگري آموخت       سعدي

مقبــــــول باد  عــــذر كمـــــند افكنان عشق       چشـــــم غـــــزال رغـــبت صيــــــــّادي آورد       ناشناس

مكش به خون پروبالم كه من هرآنچه پريدم       به غيـــــر گوشـــه بامت نشيـــــمني نگزيدم         صباحي بيدگلي

من اگر دل به تــو دادم، تو ز من دل بــردي       گر گنــــاه است محبّت ، تو گنــــــــهكارتري        عماد خراساني 

من رشــــــــته محــــبّت تو پـــــاره ميكـــنم       شــــايد گره خورد به تو نزديـكـــــــــتر شوم        ذوقي اردستاني

من گنـــــــــگ خوابــــــديده و عالم تمام كر      من عاجــــزم ز گفتن و خلق از شنــــــيدنش        موبد هندي

من ندانستم از اوّل كه تو بي مهـر و وفائي       عهد نابســــتن ازآن به كه ببـــــندي و نپائي        سعدي
+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/10 و ساعت 23:27 |

گويند ،

   

     دل به آن

         

            بُتِ نامهربان مَده     

         

         دل آن زمان رُبود كه نامهربان نبود !    

                 

                                                        ميراصلي قمي

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/10 و ساعت 23:23 |

هواي وصل

             

          كسي ميكند

               

             كه بوالهوس است  

              

                         درآن دلي كه محبت بود تمنـّـا نيست

                                      

                                                                         نظيري نيشابوري

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/10 و ساعت 23:22 |

 

 

گفتم به بلبلي كه علاج فراق چيست ؟

     

     از شاخ گل به خاك فتاد و تپيد و مُرد     

                        حزين لاهيجي

 

        گفتم خبرت از دل من هست كه چون شد ؟

 

        گفتا كه چرا نيست، جفا كردم و خون شد!    

                                          واقف نورالعين

 

       گفتم رَِوَم كه چشمت، مايل به خواب ناز ا ست

 

       بگشود زلف وگفتا ، بنشين كه شب دراز است  

                         ا ستغنا

 

        گفتم كه چه شد شيشه د ل؟ گفت: شكستم

 

        گفتم كه چرا خنده زنان ؟  گفت كه: مستم    

                        محمد سعيد تنها 

 

 

     گفتم نگرم روي تو،  گفتا به قيامت   

   

            گفتم رفتم رَوَم ازكوي تو ، گفتا به سلامت  

                                          هاتف اصفهاني

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/10 و ساعت 23:20 |

ك   

كار دلم ز غم به طپــــيدن رســـيده است       اين نيم قطره خون به چكيدن رسـيده است       فائض خوانساري

 

كار دنيا كه تو دشــوار گرفتـــي بر خود        گر تو بر خويشتن آسان كني آسـان گردد       كمال الدين اصفهاني

 

كار گل ، زار شود گر تو به گــــلزارآئي        نرخ يوسف شكند ، چون تو به بازارآئي        شهريار

 

كاري مكن كه باز در شـــــــكوه وا شود        حرفيكه در دل است به لب آشـــــــنا شود       لطفي شيرازي

 

كرد آنكه خو به هجرتو، جان داد عاقبت        بيچاره آن كسي كه به وصـــل تو خو كند       شايق اصفهاني

 

كردم از بي طاقـــتي آزرده خاطر يار را        گشت پيــــدا راه بد گويي دگر اغــــيار را        صبري اصفهاني

 

كردي تو به من آنچــه مرا بود ســزاوار       من هيـــــچ نكردم كه ســــــزاوار تو باشد       نافع قمي

 

كردي مه من ، پيشه خود،جلوه گري را        ديوانه خود ساختـــــه اي حور و پري را        كبودي

 

كشيده تيـــغ چو آيد ، دل اضــطراب كند        ز بيـــــــم آن كه مبادا امان دهـــــــد ما را       شهيدي قمي

 

كنم براي تو گر ترك ديگران چه عجب؟        براي ســـــــجده بت كافــــر از خـــدا گذرد       وصال شيرازي

 

كوتاه گشت ازهمـــه جا رشــته اميــــــد        از بس كه روزگــــــار گره زد به كــــار ما       كليم كاشي

 

كــــي ترك ســـــجده تو بت دلــُربا كنـــم        كاري كه كافـــــري نكند، من چـــــرا كنم ؟       محمد يكتا

 

كي رفتــــه اي ز دل كه تمنـّــا كنم تو را        كي بوده اي نهفته كه ، كه پيدا كنم تو را        فروغي بسطامي

 

كي زحســــن يا ر باشد لذت اغـــــيار را        بهره از ذوق وصــــال گل نباشـــد خار را        شوقي

 

گ

 

گاه باشــــــــد كه كودكـــــــــــــي نـــــادان        به غلـــــــط بر هـــدف زند تيــــــــري       سعدي

 

گاه تبسـّمت به رقيــــبان نظـــــاره چيست        بر ما چه تلخ ميكني اين نوش خند را       شاني تكلّو

 

گاهي به سوي مسجد و گاهــــي به ميكده        اي عشق ، دربدر به كجا ميكشــــا نيم ؟        بهادر يگانه

 

گاهـــي ز دل بود گله ، گاهــــي ز ديده ام        من هر چه ديده ام ز دل و ديــــده ديده ام       سلمان ساوجي

 

گر باغبان بر روي ما  ، بندد در گلزار را        ما را نگاهي بس بود ، از رخنه ديوارها        طبيب اصفهاني

 

گر بركنـــم دل از تو و بردارم از تو مـــهر       آن مهر بر كه افكـــــنم اين دل كجا برم ؟        كمال الدين اصفهاني

 

گر به تو افتدم نظر،چهره به چهره روبرو        شرح دهم غم ترا ، نكته به نكته مو بمو        طاهره قره العين

 

گر چه مستـــيم و خرابيم چو شبـــهاي دگر       باز كن ســــاقي مجلس سر مينـــــاي دگر       عماد خراساني

 

گر به باليـــــنم نيامد ، بر مـــــزار آمد مرا        جانسپاري در رهـش آخر به كار آمد مرا        يغماي جندقي

 

گــر دعـــــا جــــمله مستــــــجاب شـــــــدي       هـــــر دمي عالـــــــــمي خـــــراب شـــدي       اوحدي

 

گرفتـــــــــم ز ناديدنت خــــــــون نگــــــريم       چو با ديـــــــگري بيـــنمت چون نگريم ؟        رفيق اصفهاني

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/03 و ساعت 23:47 |

    گشت و گذار در دنياي شعر و  موسيقي ، حتي اگر اهل  آن نباشي ، گاهي چنان احساس پاك و خالصانه اي را نصيبت ميكند كه شايد ، ساعتها در اين احساس غرق شوي و خارج شدن از احساس را برنتابي  . موسيقي  اگر چه به نظر من ، حالت ساده اش مجموع آوا و سكوت است و سكوت و آواي آن  مكمّــل هم امـّا هر كدام به شكلي خود تسكين دهنده بخشي از درد هاي دروني آدمهاست . گويا روح هستي در كالبد همه انسانها از ازل با موسيقي دميده شده است .

شعر "سفر به خير از آثار نويسنده و شاعر معاصر دكترمحمدرضا شفيعي كدكني  با آهنگسازي عطاالله جنگوك و صداي شهرام ناظري را به همه دوستان، بويژه دوست عزيزي كه  هفته گذشته در باره اين شعر با ا و گفتگو كردم تقديم مي كنم .

 سفر بخير

 به كجا چنين شتابان  ؟  گون از نسيم پرسيد.

دل من گرفته زين جا   هوس سفر نداري ، زغبار اين بيابان ؟

همه آرزويم امــّا ، چه كنم كه بسته پايم ؟

به كجا چنين شتابان ؟

به هر آن كجا كه باشد  ، به جز اين سرا ، سرايم !

سفرت به خير امـّـــا ، تو و دوستي ، خدا را

چو از اين كوير وحشت ، به سلامتي گذشتي

به شكوفه ها ،  به باران

برسان سلام ما را    

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/03 و ساعت 23:45 |

ف

فاش ميـــگويم و از گفته خود دلشــــادم        بنـــــده عشقــــــــم و از هر دو جهـــان آزادم       حافظ

 

فتـــاده ام چو به دامت، خداي را صيّـــاد       روا مــــدار كه بــــــال و پرم به هم شـــــــكند       طبيب اصفهاني

 

فـــرق است ميـــان آنــــكه يارش در بــر       يا آنــــكه دو چشــــــــم انتــــــــــظارش بر در       سعدي

 

فرستادم بكويش قاصدي، بيحاصلي بنگر       كه خود با يارخود بيــگانه اي راآشــــنا كردم       آشفته ايرواني

 

فرشـــته ايست بر اين لاجورد سيم اندود       كه پيــــــش آرزوي، عاشـــــقان كشــــد ديوار      عمادي

 

فــــسون كردند بر جـــــا م و شـــــــرابي       دو چشـــــــــــــمت را فـــريــــــبا آفريــــــــدند       صبحي اصفهاني

 

فرداست كه هستي به همين درد گرفتـــار      آن كن به من امروز كه بر خويــش پسنـــــدي       نثاري تبريزي

 

فريـــاد كه در كام دلم زهــــر شــــــد آخر      ذوقـــــي كه در ايّــام تماشــــــاي تو كـــــــردم       رشكي همداني

 

فرياد از آن نرگس مستــــــانه كه هر گاه      رفتــــــم كه خبر يابـــــم ازاو  ، بيــــخبرم كرد       صائب

 

فتنه از روي تو ميبارد و من سوخته دل       نه سري تا كه در اندازم و روي از تو خجل !       صبحي اصفهاني

 

ق

 

قانع شـــــــده بودم ز تو عمري به ســـلامي         يك روز نگفــــــتي كه مرا هست غـلامي       سلمان ساوجي

 

قــــــانون روزگار بود همــــــــچو گــــرد باد         جز خار و خس ، زمانه به بالا نميــــبرد       كليم كاشي

 

قـــــــيامت قــــــــامت و قـــــامت قــيــــــامت         قيـــــــــــــامت كرده اي زين قــد و قامت       ناشناس

 

قبــــــاي وصل توبس ، دلنواز تشريفي است         ولــــيك هــــست به بالاي آرزوكـــــــوتاه       شريف شيرازي

 

قـــــــربان شوم ترا كه ز هم صحبــــــتي من         انديشـــــــه از مـــــــلامت بدگو نميـــكني       سهوي تبريزي

 

قضـــــــــــا چون ز گردون فرو هــــــشت پر         همــــــــه زيركان ، كور گــــــــردند و كر       فردوسي

 

قفس شكســــــته وبال و پرم گشاده و ترسم          خدا نكـــــرده دهد فكر آشـــــيانه فريبـــم        علي بيگ

 

قومي به جدّ وجــــهد گرفتند وصـــل دوست          قومي دگر حـــــواله به تقــدير ميكـــــنند        حافظ

 

قيامت است چو آيد ، به جلوه آن قد و قامت         نه قامتست نه قامت ، قيامت است قيامت        والهي قمي

 

قامت خـــــم ميــــــــدهد ياد فنــــــا ، آگاه را          وقت افتادن بود ، چون ميشود ديوار كج        امين ا صفهاني

 

 

+ نوشته شده توسط محسن در شنبه 1385/04/03 و ساعت 23:43 |