ل
لاف غم عــشقت سزد آن را كه شب هـــــجر صد صــــــبح محـبّـت دمد از هرنفـــس او قراري گيلاني
لاله در دشت نشاني است ز مجنون كه هنوز داغهاي غم او بر دل صـــــحرا باقي است شيخ گلشن
لاله ديـــــدم روي زيـــباي توام آمــــد به ياد شعله ديدم ، سركشي هاي توام آمد به ياد رهي معيري
لب ميگزم به تلــــخي و خواهم شـــكر ز لب خجلت از اين بَرم كه دريغ از شـــكر كني صبحي اصفهاني
لبـــالب است ز خــــون جــــــگر پيـــــاله ما دم نخـــــست چنـــــين شد مگر حواله ما ؟ امير شاهي
لب پيـــــاله گـَزيدي ، سر از خمــار مپـــيچ گلي ز شاخ شكستي، قدم ز خار مپــــــيچ صائب
لب گشـــــائي به تبــــــسـّم چو كشم آه ، بلي ز نســـــيم ســــحري باز كند غُنـــچه دهن صفر بيك فردي
لعـــــبت زيــــبا ، ترش اگر كه ننـــــــــشيند مدّعــــيانش طـــــــــمع برند به حــلــــــوا قاآني
لـــــيلي ما هـــمه در عالم معــــني است يكي در حقـــــيقت همه مجــــنون بيابان هميم قصاب كاشاني
م
ما از تـــــو به غــــــير تو نداريم تمنّـــــــــا حلــــــوا به كسي ده كه محـــبـّت نچشـــيــــده سعدي
ما اگر مكـــــتوب ننوشــــــتيم، عيب ما مكن در ميان راز مشـــــــــتاقان ، قلم بيگانه است فيضي دكني
ما بي نصـــــيب از تو و خـــلقــي به كام دل آخر به غيــــر عشق تو ما را گنـــاه چيست ؟ هماي شيرازي
ما بدين در نه پي حشـــــمت و جاه آمـده ايم از بد حـــــادثه اينـــــــجا به پنـــــــاه آمده ايم حافظ
ما دگــــر كس نگرفتـــيم به جاي تو مقـــــيم الله الله ، تو فــــــــراموش مـكن عهـــــد قديم سعدي
مــــــــرا دل بر ســـــــر راهــــت نهـــــــادند تـــــــــو را هــــــم بهر يغـــــمـــا آفـــــريدند صبحي اصفهاني
ما را به مهــــــرباني صيـّـاد الفـــــــتي است ورنه به نيـــــم ناله ، قفس ميــــتوان شكست ملا دركي قمي
ما راز غـــــم خويش به بيـــــــــگانه نگفتيم طغــــــيان غمت كرد عيــــــــــان راز نهان را سـيـّد شيرازي
ما را شكســــــــتگي به نهايت رسيــده است چندان شكستـــــه ايم كه نتوان دگر شــــكست كاظما كاشاني
ما ز يـــــاران چشـــــــم ياري داشـــــــــــتيم خود غلــــــــــــــط بود آنچه مي پنداشــــــتيم حافظ
مكنم تو منع صبـــــحي كه چرا نظر گشــودي چو نموده جلوه رويش، زچه ديده بسته باشم؟ ص اصفهاني
ما را ميــــان اهــل محـــــبّت كه ميشناخت ؟ گر عشــق تو ، به خـــــــلق ندادي نشـــان ما طوقي تبريزي
مانـــــع شــــويد آنقـــــدر از رفتنــش كه من آمـــــــــــاده گرفــــــــتن دامـــــان ا و شــوم نوري اصفهاني
مانند گلـــــــبني كه به ويرانه گــّــل كــــــــند آگه نشــــــد كسي ز خـــــزان و بهـــــــار ما منعم شيرازي
مجـــــنون به باغ رفت ونـظـــر بر نهال كرد ســـــروي بديد قـــامت ليلي خـــــــــــيال كرد عبدي
محمل ليــــــلي از اين باديه چون برق گذشت همچنـــان گردن آهو به تماشــــــــــاست بلند صائب
مده به وعـــــــــده فريــــــبم اگر نمــــي آئي كه محنتي بتر از درد انتـــــــظار تو نيست صبري اصفهاني
مرا بشــــــــارت فــــردوس ميــــــــدهد زاهد مگر به غير سر كوي دوست جائي هست؟ شوكت شيرازي
مرا به علّــت بيــــــــگانگي از خويش مران كه دوستـــــــان وفـــادار بهتر از خويشــند سعدي
مرا به انتـــــــظار خود نـشاندي و نيــــامدي ز چشمــــهاي منتــــظر چرا حـيا نميـكني ؟ صبحي اصفهاني
مرا خيــــــــــال تو هـر شب دهد اميد وصال خوشــــا پيام وصـــــال تو بر زبان خــــــيال معزّي نيشابوري
مرا گويند بيـدردان كه دستي زن به دامانش ا گر ميداشـــتم دستي، گريبــان پاره ميكردم قلندر اصفهاني
مـُردم ز انتــــــــظار ونــــــگاهـي نميـــكني آه از تغـــــــافل تو كه خــــون ميكـنـــــد دلم شاني تكلّو
مرغ شكســــــــته بالم و صيّـــــاد بي وفــــا ترســـــم به اين بهــــانه ز دامم رهــــــا كند طبيب اصفهاني
معلّـــمت همـه شـــوخي و دلبـــــري آموخت جــــفا و ناز و عـــتاب و ستمــــگري آموخت سعدي
مقبــــــول باد عــــذر كمـــــند افكنان عشق چشـــــم غـــــزال رغـــبت صيــــــــّادي آورد ناشناس
مكش به خون پروبالم كه من هرآنچه پريدم به غيـــــر گوشـــه بامت نشيـــــمني نگزيدم صباحي بيدگلي
من اگر دل به تــو دادم، تو ز من دل بــردي گر گنــــاه است محبّت ، تو گنــــــــهكارتري عماد خراساني
من رشــــــــته محــــبّت تو پـــــاره ميكـــنم شــــايد گره خورد به تو نزديـكـــــــــتر شوم ذوقي اردستاني
من گنـــــــــگ خوابــــــديده و عالم تمام كر من عاجــــزم ز گفتن و خلق از شنــــــيدنش موبد هندي
من ندانستم از اوّل كه تو بي مهـر و وفائي عهد نابســــتن ازآن به كه ببـــــندي و نپائي سعدي
+ نوشته شده توسط محسن در شنبه
1385/04/10 و ساعت
23:27 |
