X
تبلیغات
شعر و ادبیات
 

دیده به ره نشانده ام، نیست ز خویشتن اثر           جان گران خویــــش را بـُـرده به خانه دگر

گوش سپرده بر صـــــبا تا که خبر بـــیاورد            تا برسد یکی خبـــــر آمــده صاحب خـــبر

گفتم اگر ببینمــــــــــش آتش شُوق کم شود            دیدم و باز دیدنم   آتش عشق ِشُــــعله ور

طاقت رفــتنم کجا  ؟ تا برسم به  پـــیش  او           گاه بپا روم پی اش، گاه به سینه، گاه سر

دیدن راه رفتنش ،حرف و سخن شنــید نش           از سرپای تا بسریکسره جان و تن بــصر

چون نکنم نظر به تو؟ هان صـــنم سیاه مو           من به نگاه اولین  گشته ام از تو دیده ور

جور تو باز می کشــم با همه جفــــــــای تو           اینهمه را سبب توئی،  اهل وفا شــدم اگر

بر سر صید لاغــــرم، هــیچ نبود الــــــتفات           گشتم اسیر ومبتلا، من به کمــند یک نظر

چشم خمار آن صــــــنم، برده قرار و طاقتم            یکنظری زمرحمت کاش نهد به محتـــضر

صبح دمد ز مشرقم، بی سـر و پای میشوم            روی چو ماهتاب تو مایه رشک در قـــمر

سربرود نمــیرود،  نقش تو از خــیال و من           صبحی راه مانـده ام ، سر بنـهاده بر خطر

                                                                                                   

 

+ نوشته شده توسط محسن در دوشنبه 1389/09/29 و ساعت 23:7 |

فخرالد ین عراقی

 

            فخرالدین ابراهیم بن بزرگمهر(شهریار ) بن عبدالغفار جوالقی متخلص به عراقی در همدان در سال 610 هجری قمری متولد شد. دوران کودکی و نوجوانی را در همدان گذرانید . در  کودکی قرآن را حفظ کرده  به غایت زیبا تلاوت میکرد .درهفده سالگی به مولتان هندوستان سفر می کند و در مکتب شیخ بها الین زکریا به کسب فیض پرداخت  پس از مرگ زکریا از راه عمان به سفر حج رفت سپس به روم و خاک عثمانی (ترکیه )  و شهر قونیه رفت و درآنجا نیزدر محضر درس شیخ صدرالین قونیوی آموختن آغاز کرد .

              صدرالین قونیوی کتاب فصوص الحکم محی الدین عربی را تدریس میکرد و فخرالدین عراقی در آنجا معروف ترین اثر نثر خود را که به" لمعات" موسوم است  نوشت و به شیخ صدرالین قونیوی تقدیم کرد  شیخ آن را پسندید و تحسین کرد . پس از وفات صدرالد ین که از مریدان محی الدین عربی بود عراقی از قونیه به مصر رفت و علیرغم سعایت حاسدان ، مورد توجه و محبت سلطان مصر قرار گرفت .

ادوارد براون درکتاب تاریخ ادبیات خود(از سعدی تا جامی) ترجمه علی اصغر حکمت در باره عراقی نوشته است ( وقتی هفده ساله بود جمعی از قلندران به همدان فرود آمدند ، در میان ایشان جوانی هفده ساله صاحب جمال بود و چون از آنجا باز گشتند عراقی را که از جمال آن درویش جوان مفتون شده بود تاب توقف نماند و از پی آنان  به هندوستان و مولتان رفت . شیخ بهاالدین زکریا  اورابه چله نشینی التزام فرمود که یک اربعین باید عزلت پیشه کند اما در روز دهم  سایر درویشان به شیخ شکایت کردند که"عراقی به جای سکوت و تفکر ، به سرودن  غزلی که خود ساخته  مشغول است و آن غزل را در اثنای چند روز جمله مطربان شهر آموخته و اکنون در همه میکده ها با چنگ و چغانه می خوانند        غزل با بیت ؛                         نخستین باده کاندر جام کردند        ز چشم مست ساقی وام کردند

  شروع  و با بیت ؛   چو خود کردند راز خویشتن فاش        عراقی را چرا بد نام کردند ؟  پایان میپذیرد ".

      شیخ بهاالدین زکریا با شنیدن بیت آخر گفت : " عراقی را کار تمام شد" سپس او را نزد خود طلبید و گفت :" عراقی ! مناجات در خرابات می کنی ؟ بیرون آی  . پس چون بیرون آمد شیخ خرقه بر دوش او انداخت و او خود را بر زمین افکند و سر در قدم شیخ نهاد . شیخ دستش بگرفت و از خاک بلند کرد و احترام کرد و دختر خویش به عقد فخرالدین درآورد و از او صاحب پسری شد که کبیرالدین نام گرفت .)

 

نخســــتین باده کاندر جام کردند                        زچشم مست ســـــاقی وام کردند

چو با خود یافتـــند اهل طرب را                        شراب بیـــــخودی در جام کردند

لب میـــــگون جانان جام در داد                        شراب عاشــــــــقانش نام کردند

ز بهر صید دلــــــــــهای جهانی                        کمــــــــند زلف خوبان دام کردند

به گیـــــتی هر کجا درد دلی بود                         بهم کردند وعشــــقش نام کردند

ســر زلف بتـــــــان آرام نگرفت                        ز بس دلــــــها که بی آرام کردند

چو گوی حسن در میدان فکندند                        به یک جولان دو عالم رام کردند

ز بهر نقل مستان از لب و چشم                        مهیا پســــــــــــــته و بادام کردند

از آن لب کز برایش آفرین است                       نصــــیب بیدلان دشــــــــنام کردند

بمجلس نیک و بد را جای داد ند                        به جامی کار خاص و عام کردند

بغمــزه صد سخن با جان بگفتند                        به دل زابرو دو صد پیــغام کردند

جمال خویـــــشتن را جلوه دادند                        به یک جلوه دو عالــم رام کردند

دلـی را تا بدسـت آرند ، هـــر دم                       سر زلــــــــفین خود را دام کردند

نـهان با محـرمی رازی بگفــتند                        جهـــانی را از آن اعــــلام کردند

چوخود کردند راز خویشتن فاش                       عــــــراقـی را چرا بد نـــام کردند

+ نوشته شده توسط محسن در دوشنبه 1389/09/22 و ساعت 23:58 |